Eagle[fic] Slave Doesn't Kill His Master

posted on 23 Jan 2013 19:02 by nextdoor in FanFiction directory Fiction, Entertainment, Idea
.
.
 
 
title: Slave Doesn't Kill His Master
fandom: The Eagle
pairing: Marcus/Esca
warning: ไม่เหมาะสำหรับผู้ไม่นิยมวาย
summary: มันสวดยวดมาก ตั้งแต่ตัวหนังแล้วล่ะ  เรื่องย่อก็มีว่า มาร์ตัสนายทหารโรมันปลดประจำการเดินทางกับทาสรับใช้ชาวบริเทน เพื่อตามหาสิ่งที่พ่อเขาพยายามปกป้องก่อนตาย ก็แค่นั้น....ใช่ ก็แค่นั้นจริงๆ  ที่จะแต่งนี่เป็น Au fiction ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องแต่อย่างใด เป็นส่วนช่องว่างของหนังตอนก่อนที่ทั้งคู่ออกเดินทาง 
.
.
.
.
.
.
.
 
เด็กหนุ่มคนนั้น
              ทิ้งดาบ
              ทิ้งโล่ห์
              โยนทิ้งหมด แม้ชีวิต
ทิ้งทั้งเกียรติ และ ศักดิ์ศรี
ในแดนต่างถิ่น
เพื่อให้คนในแดนศัตรูหัวเราะเยาะเล่น
 
              ...เอสกาในเวลานั้นตั้งใจที่จะตาย...
 
และเขาในเวลานั้น
ทำเพียงแค่
 
ชูนิ้วโป้งขึ้น
 
              ดั่งที่จูเลียส ซีซาร์ทำ
 
 
 
 
 
 
เอสกาเป็นคนพูดน้อย
 
              ข้าเกลียดทุกอย่างที่ท่านยึดถือ
              ข้าเกลียดคนโรมัน
              ข้าเกลียดโรม
 
ถือเป็นการประกาศกลายๆสำหรับคนพูดน้อยแล้ว ว่าเขาไม่ยินดีที่ถูกช่วยชีวิต
แต่ถึงกระนั้นมาร์คัสไม่ถือสาในคำพูดใดของทาส
 
บริเทนเป็นเกาะ
แทบทั้งหมดเป็นเมืองขึ้นของโรม
              เราทำลายเพื่อความเจริญของเรา
              แต่เราก็ทำลาย
เพื่อสร้างโรมที่ยิ่งใหญ่กว่า
 
 
พ่อของเขาได้พยายามแล้วเพื่อโรม
แม้ไม่สำเร็จ แต่ก็ได้ทำ
              มาร์คัสสัญญากับตน
              เขาจักทำแบบเดียวกัน
 
โรมเป็นผู้รุ่งเรือง
โรมเป็นผู้ทำลาย
 
มาร์คัสไม่เข้าใจความเจ็บปวดของเอสกาหรอก
ในฐานะผู้แย่งชิงแล้ว
 
...เขาไม่มีวันเข้าใจ...
 
 
 
 
 
 
 
ยามมาร์คัสพักฟื้นตัวหลังการรักษา
เมื่อที่เขาหันไปทางใด จำต้องมีเอสกาเฝ้ามองอยู่เสมอ
 
เอสกาในเวลานั้นส่งความรู้สึกผ่านทางสายได้ดียิ่งนัก
มันเป็นแววตาที่ไม่ใช่
              ความโกรธ
              ความคั่งแค้น
มันคือ
              ความสงสารปนสมเพช
 
...แน่นอนว่ามาร์คัสไม่ยินดีในสายตานั้น...
 
 
              " จ้องข้าทำไม ไม่ไปทำงานของเจ้าหรือ เอสกา "
              " ลุงท่านสั่งให้ข้าเฝ้า 'คนป่วย' ..."     มาร์คัสจับน้ำเสียงเยาะช่วงหลังได้ถนัดนัก
 
" ข้าไม่ใช่คนป่วย ข้าเป็นคนเจ็บ...ขอบคุณท่านหมอและ มิธร้าส ข้ากำลังจะหายแล้ว"
 
 
 
ดวงตาสีชาของเอสกาทวีเข้มขึ้น
" ข้าก็มีหน้าที่ต้องเฝ้าท่านอยู่ดี "
 
กระนั้น  เมื่อจบประโยค
              เอสกา
              ก็ลุกเดินไป
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
              ดาบหนึ่งกระแทกลง
              เอสกาหลบ
 
              ดาบสองเหวี่ยงลง
              เอสกายังไม่ตอบโต้
 
 
" อาวุธในมือเจ้ามีไว้เพียงถือเล่นหรือไง "   มาร์คัสร้องออกอย่างหงุดหงิดนัก
" ข้าเป็นทาส "
 
มาร์คัสเลิกคิ้ว
เอสกาทิ้งดาบและโล่ห์ในมือก่อนกล่าวสืบไป
 
              " ข้าไม่หันคมดาบใส่นายตน "
              " ข้าให้เวลาเจ้าหยิบอาวุธขึ้นมาใหม่ ก่อนข้าจะเปลี่ยนใจ"
 
เอสกายืนจ้องมองเขาสงบนิ่ง ราวไม่สะกิดใจความกรุ่นที่เริ่มปะทุในดวงตามาร์คัส
 
" ข้าไม่สู้ "
แล้วมาร์คัสก็กระชับดาบแน่นขึ้น..
 
 
ย้อนกลับไปเพียงไม่กี่ยามก่อน
มาร์คัสเบื่อแล้ว กับการนั่งปลดระวางในบ้านเฉยๆ เขาออกปากขอลุงของเขา
              เดินเล่น
              ขี่ม้า
              กระทั่งมาถึงการซ้อมดาบ
 
...การซ้อมดาบของนักรบจำต้องมีคู่...
แน่นอนว่าตัวเลือกคู่ซ้อมในบ้านเขามีเพียงคนเดียว
 
 
" มาร์คัส เอสกาเป็นเพียงทาส "
" เขาย่อมสู้ได้ "
" แต่ ข้าว่า... "
 
              " มันเป็นเพียงการซ้อม ท่านลุง "
              ... มันเป็นเพียงการซ้อม...
 
 
 
ใช่ มันควรเป็นเพียงการฆ่าเวลา ถ้าหากว่าไม่มีใครคนหนึ่งประกาศตนเจนชัดว่า
              ...ข้าไม่สู้กับคนเจ็บ...
 
              มาร์คัสจะทำให้เอสกาเสียใจที่กล่าวคำตามนั้น
 
ระหว่างฟาดดาบไปเรื่อยๆ
มาร์คัสก็เพิ่งมีโอกาสได้พินิจเอสกาชัดกว่าครั้งใด
 
              เอสกาเป็นผู้ชายร่างไม่ใคร่บาง หากตัวเล็ก ผิวขาวนัก แม้มองด้วยตาเปล่าก็ทำให้ทราบได้ว่ามิใช่โรมัน คนในโรมไม่มีผู้ใดขาวเช่นนี้ ดังนั้นไม่ว่าจะเดินไปที่ใดทุกคนจึงรู้ได้ เอสกาไม่ใช่คนของพวกเรา
 
              " เอสกา... "
มาร์คัสร้องเรียกไป
หากไม่หยุดฟัน
 
              " เจ้า...สู้อย่างกับผู้หญิง "
              คำสบประมาทนี้ไม่ควรถูกเอ่ย
 
หลังจากนั้น
มาร์คัสจดจำสิ่งได้ไม่ได้นอกจาก
              ความเร็ว
              ความรุนแรง
              ความงุนงงของตน
 
เขาไม่ทราบว่าเกิดสิ่งใดขึ้นบ้าง
 
              หากที่จริงแล้วเอสกาหยิบดาบที่ตนโยนทิ้งกระแทกใส่หน้ามาร์คัส เป็นเหตุให้เขาต้องก้มหลบฉากและเสียจังหวะล้มลงด้านหลัง เอสกาไม่รอช้าโถมจังหวะเข้าคร่อมคู่ต่อสู้
 
สิ่งที่มาร์คัสสัมผัสได้ต่อคือ
              ความเย็นที่แนบใบคอ
              ความคมของใบมีดที่เรียกเลือดซึมจากใบคอเขา
              และ
              ไออุ่นร่างกายของผู้ชายอีกคนที่คร่อมเขาอยู่
 
ดวงตาสองคู่ปะทะ
เอสกากดมีด
 
              " แน่จริง ท่านลองพูดอีกครั้ง "
              " ...แล้วเจ้าจะทำอะไร ปาดคอข้าหรือ "
สองบุรุษก็นิ่งค้างอยู่อย่างนั้น
มาร์คัสไม่สนใจแม้คมมีดจะบาดผิว
 
" เจ้าก็สู้ได้นี่ แล้วทำไมในโคลอสเซียมวันนั้นถึงไม่สู้เล่า "
 
              เอสกาไม่ตอบ
              " วันนั้นทำไมไม่สู้เล่า"
              เอสกาไม่ตอบ
              " เอสกา... ตอบข้า"

เอสกาเกร็งข้อมือเล็กน้อย แต่เขาก็หาได้ตอบคำถาม
" หากลุงท่านไม่อยู่ ...ข้าอาจเชือดคอท่านแล้วหนีไปซะ "
 
เอสกาลุกออกจากตัวมาร์คัส จังหวะเดียวกับที่ลุงเขาโวยวายเข้ามา
              ลุงเขาโกรธเสียมาก
              และจักทำโทษเอสกา
              ...หากเขาบอก อย่าได้ทำแบบนั้น...
 
เพราะเขาเป็นคนเอ่ยปากขอซ้อมดาบเองมิใช่หรือ
ความผิดนั้น จึงควรเป็นของเขาทั้งหมด
 
แต่มาร์คัสยังคับข้องใจบางสิ่ง
 
              เย็นนั้น ยามเอสกาอยู่เพียงลำพัง
มาร์คัสเอ่ยถาม
 
              " ถ้ามีโอกาส เจ้าจะฆ่าข้าไหม เอสกา "
              ดวงตาสีชามองเขาแล้ว ดิ่งหลบวูบ

" ท่านอยากให้เป็นเช่นนั้น ? "
" ข้าเพียงอยากรู้ "
 
คราวนี้เอสกามองตามาร์คัสตรงๆ
              " ถ้ามีโอกาส ข้าจะ ฆ่า โรมันทุกคนที่ข้าพบเจอ ...."
 
              มาร์คัสพยายามค้นหาสิ่งอื่นในดวงตาเอสกา
              หากพบเพียงความเกลียดชังล้วน
              แต่...
 
              " แต่ข้าไม่ฆ่าท่านหรอก มาร์คัส "
 
.....ข้าไม่ฆ่าท่านหรอก.....
 
 
              ในแววตาของเอสกานั้น
              ช่างปะปน หลากด้วยอารมณ์
              ที่มาร์คัสไม่เข้าใจ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
___
 
เป็นฟิคที่แต่งไว้นานมาก นานมากกกกกกกกกกกกกกก
นานแค่ไหนเหรอ
........2 ปี
 
ตั้งแต่ปีหนังเข้าซึ่งคือปี 2011 
แต่งจบปีนั้นนั่นแหละ
 
 
เป็นเรื่องราวของ นายทหารโรมและทาสชาวบริเทนของเขา
ซึ่งต้องเดินทางไปตามหาสิ่งที่พ่อของเขาเคยทำหายไปในแดนศัตรู แล้วกอบกู้ชื่อเสียงตระกูลคืนมา
 
 
 
 
 
 
........เรื่องของความวายคือ
การสลับบทบาท
//ลูบหน้า
 
 
ถ้าเธอว่าฟิคชั้นมัน imply slash แล้วล่ะก็............ไม่ได้ 50% ของหนังเลย

 
 
คือที่โรม เอสกาเป็นทาสมาร์คัส
พอไปถึงบริเทน เพื่อจะมีชีวิตรอด
 
....มาร์คัสต้องเป็นทาสเอสกาเค่อะ.........
 
 
เดินทางสองคน
อือหึ
ถึงเนื้อถึงตัวเยอะมาก
วายมากจริงๆ
 
หนังเรื่องนี้ไม่มีชะนีเลย.... พอนักข่าวถามว่า คงเป็นหนังโหดเนอะไม่มีนางเอกเลยเนี่ย
แชนนิ่ง(คนเล่นเป็นมาร์คัส)บอกว่า......นางเอกของผมก็เจมี่ไงครับ (คนเล่นเป็นเอสกา)
เจมี่แม่งยิ้มสมทบอีกตะหาก ....................//เอาหัวโขกโต๊ะตายไป
 
วายโคตร ไปดูเทรลได้ที่นี่ http://www.youtube.com/watch?v=Yx4bnwvGmKM
จริงๆตอนแรกดูเพราะแชนนิ่ง ออกจากโรงมาก็กลายเป็นติ่งเจมี่เบล
 
 
 
 
คือแต่งไว้นานแล้วอ่ะ สำนวนในฟิคนี้เลยเป็นสำนวนของสองปีที่แล้วเด๊ะๆไม่มีการเปลี่ยนอะไร
ไม่เคยกล้าเอาลงเสียที 
คงไม่มีคนอ่านหรอก TvT ถ้าใครเคยได้ดูมาคุยกันนะ ฉันยังรักหนังเรื่องนี้อยู่ 
อ่านหนังสือด้วยๆ 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

มันวายมากๆจริงๆแก มันนัวเนียกันทั้งเรื่อง //ทรุชชช
ชั้นชอบเอสกาตอนที่มันไปถึงบริเทน 555 มันราชินีมาก
ชั้นชอบภาษาแกเสมอแหละ รักงานแกด้วย จริงๆ นี่พูดเลย
ห้ามต้อแต้นะเว้ย แต่งอีก!

#2 By TooFar on 2013-01-23 20:09

ดูเทรลละแม่งโคดวายยยย
ฮืมมมม ชอบที่นุกิเขียนนะ ชอบภาษา จังหวะ เว้นวรรค
อะไรก็ได้โพสมาเถอะ อ่านหมดแล่ะ

#1 By Digitkame on 2013-01-23 19:59

Recommend