[MIE fiction] 2.

posted on 07 Jan 2013 23:37 by nextdoor in FanFiction directory Fiction, Entertainment, Diary

 

 

 

ในท้ายที่สุดแล้ว

              หล่อนก็เสี่ยงอะไรไม่ได้ทั้งนั้น

              ถ้ามันต้องจบด้วยวิธีนี้

 

 

มือเธอกดหาโทรศัพท์ 

ไดอัล

              เมื่อขึ้นว่าต่อสาย

              หล่อนเอาแนบหู

 

 

 

 

 

 

 

 

"คุณเควนตินคะ..."

              ผู้ถูกเรียกหันมาตามเสียง แล้วเมื่อพบว่าใครเรียกสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

              " อ้าว นึกว่าใคร ยัยคุณหนูไร้สติของศูนย์เรานี่เอง"

รอยยิ้มมุมปากที่เขาไม่เคยมอบให้หล่อนมาก่อนผุดขึ้นมา

แต่หล่อนรู้ดีเกินกว่าจะเชื่อรอยยิ้มนั้น

 

              " คุณเควนตินคะ... เรา..."

              " เธอมาได้จังหวะตอนฉันกำลังจะคาบข่าวไปบอกหัวหน้าเลยนะ"

หน้ารู้บี้ตึงขึ้นมา

หล่อนรีบพูดพ่นแบบรวดเดียว

 

              " เรามีเรื่องต้องคุยกันนะคะ"

 

              คราวนี้ท่าทางแข็งกระด้างของสาวผู้อ่อนแออย่างเธอเรียกความสนใจของเขาได้เต็มร้อย

              " ก็คุยสิ"

ทำท่าทีกวนประสาทเธอแล้วเควนตินก็กอดอกพับแขนทำเหมือนตั้งใจฟังเธอเต็มที่ พร้อมรอยยิ้มเลวๆนั่น

 

              " ไม่ใช่...ที่นี่ค่ะ"

              " ทำไม ทำไมคุยที่นี่ไม่ได้ ?"               สายตาเขาระริกระรี้  "กลัวเหรอ?"

 

หากรู้บี้ไม่สนใจ หล่อนรู้ว่าเขาถือไพ่เหนือกว่าแต่การแสดงท่าทีกลัวจะยิ่งทำให้เขาเป็นต่อ

              " คืนนี้ ว่างออกไปคุยกันหน่อยไหมคะ ?"

              " ว้าว ใจเด็ดนะเนี่ย ชวนเสือผู้หญิงอย่างฉันออกไปกลางดึกกลางดื่น เกิดอยากผู้ชายขึ้นมาหรืออะไรคุณหนู"

              " ....ฉันจริงจังนะคะ"

เมื่อเขาไม่ยอมถอย

เธอก็จะไม่ถอยเช่นกัน

              สายตาเขาเปลี่ยนกลับไปสู่สายตาตอนที่ผู้ชายเลิกเล่นแล้วหันมาเอาจริง

              " คืนนี้ฉันไม่ว่าง"

              " ไปส่งมอบภารกิจให้อเจนท์โจนส์ที่กลับมารับงานสินะคะ..."

              

เควนตินขมวดคิ้ว

              " ก็รู้นี่แล้วจะถามทำไม"

              " อเจนท์โจนส์เครื่องลงเที่ยงคืน ค่ะ......ฉันคิดว่า"

รู้บี้กรีดตาขึ้นมามองผ่านแว่นหนาๆของเธอ

หากสายตาก็คมกริบจนเห็นได้แม้ผ่านแว่น

 

              " ฉันคิดว่า...."

              หล่อนเป่าลมหายใจรดหน้าเขา



              "เรามีเวลาคุยกันเหลือเฟือค่ะ"



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อประตูห้องโรงแรมปิดลง 

              การใช้กำลังก็แทบจะเกิดขึ้นทันที

              หล่อนใช้กระเป๋าฟาดหน้าเขา

 

เมื่อเควนตินล้มลง

รู้บี้ก็ไม่รอช้าหยิบของในกระเป๋าของออกมาจ่อหน้าเขา

              ปืนบาเร็ตต้ารุ่นเล็ก

 

              เควนตินมองหล่อนอย่างไม่เชื่อสายตา

              " โว้วๆ..... มาถึงก็เล่นของหนักเลยเหรอคุณหนู"

              " ไม่ต้องพูดมาก บอกฉันมาก็พอ คุณรู้ได้ยังไง"

              " รู้เรื่องอะไร ?"

              " ฉันจะยิงจริงๆนะถ้าคุณไม่พูด"

 

สบกับสายตาเอาจริง เควนตินก็เริ่มเปิดปากช้าๆ หากสีหน้าเขาหามีความกลัวใดๆไม่

 

              " ฉันแอบแฮ็คคอมเธอ"

              " ...ฉันไม่เคยเก็บอะไรไว้ในนั้น"

              เขาหัวเราะ

              " ใช่แล้ว เธอไม่... เธอรอบคอบกว่าที่ทุกคนคิด เธอไม่มีทางเก็บอะไรที่มันสาวมาถึงตัวเธอได้ในออฟฟิศนั่นหรอก แม้ที่นั่นจะมีแต่พวกโง่ก็เถอะ"

              " แล้ว...? ได้ยังง-...!"

 

              ไม่ทันที่เธอจะพูดให้จบประโยค ร่างของบุรุษอาศัยช่วงที่เธอเผลอพลิกร่างกลับขึ้นมาคร่อมแม้ว่าปืนจะยังจ่อหน้าเขาอยู่ แต่ดูเหมือนนั่นจะไม่ได้สร้างผลประโยชน์ให้เธอมากเท่าไหร่นัก 

              " ฉันจะยิงนะ!"

              เธอกรี๊ด

 

              " เอาสิ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าปืนปลอมนี่จะฆ่าฉันได้ยังไง"

              " ...! ใครบอกว่านี่ปืนปลอม!"

              " ได้โปรดเถอะยัยคนน่าสมเพช..." 

เขาพูดพลางกลอกลูกตาแม้จะคร่อมอยู่บนร่างเธอ ยิ้มกริ่มขณะที่พ่นแต่ละคำพูดออกมา 

              " ถึงตอนนี้ฉันจะเป็นฝ่ายเอกสารแต่ฉันก็เคยทำงานภาคสนามนะ ฉันรู้ว่าตอนไหนที่มีปืนจริงมาจ่อหน้าฉัน... และตอนไหนที่ไม่ใช่" 



พูดจบมือเควนตินก็กระชากปืนปลอมที่ว่าออกจากมือเธอทันทีแล้วรวบมันไว้เหนือหัว

              " พอไม่มีแว่นแล้วเธอก็สวยไม่หยอกนี่หว่า..." 

              รู้บี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแว่นเธอหลุดไปตอนไหน 

 

 

" อย่า... ได้โปรด..."

" ทีตอนนี้ล่ะมาทำอ้อน ก่อนหน้านี้ห้านาทียังขู่จะยิงฉันอยู่เลยไม่ใช่หรือ แม่เสือสาว?"

              เขากัดคางเธอเบาๆ

              นั่นเรียกเสียงกรี๊ดสะดุ้งจากปากเธอได้

              หล่อนสั่นเทิ้มอยู่ใต้ร่างเขา ปฏิกิริยานี้เรียกความหื่นกระหายออกมาจากบุรุษอย่างเขาได้ดีเชียวล่ะ 

แต่ยังก่อน

เขาเลียปาก

              ...ธุระต้องมาก่อน...

 

              " ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าสาวดูท่าทางใสซื่อไร้มารยาแบบเธอเนี่ยจะเป็นฆาตกรที่ฆ่าเพื่อนในองค์กรได้อย่างเลือดเย็น" 

              ตาหล่อนถลึงโตแม้ไม่มีกรอบแว่นอยู่บนจมูก

              " ฉันไม่ได้ฆ่าใคร...!"

 

นั่นเรียกน้ำโหเขาได้ มือข้างนึงเขาละจากข้อมือหล่อนมาบีบคางหล่อนแทน บีบด้วยแรงที่ผู้หญิงตัวน้อยต้องร้องลั่น

              " โกหก!"

              หล่อนน้ำตาปริ่ม แต่เขายิ่งเพิ่มแรงบีบ

              " เธอขายบัญชีรายชื่ออเจนท์เราให้พวกมันมานานเท่าไหร่แล้ว"

              

             ขาหล่อนเริ่มถีบ

              "ตอบมา!!"

 

หล่อนร้องด้วยความเจ็บเมื่อเขาเริ่มเลื่อนลงไปบีบคอเธอแทน

              " ส...สามเดือน"

              " โกหก"

              " ฉันไม่ได้โกหกนะ คุณต้องเชื่อฉัน! ฉันไม่ได้อยากฆ่าใคร!"

              " แต่เธอก็ทำมันลงไปแล้ว"

              " พวกมัน....พวกมันขู่จะฆ่าฉัน!"

หล่อนเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น เขาเริ่มจับหล่อนไม่ค่อยถนัดเมื่อมีแรงโยนตัวบวกจากการร้องไห้ของหล่อน

 

              " ได้โปรดเถอะ ฉันสาบาน....ฉันสาบานว่าฉันจะไม่ทำอีกแล้ว ได้โปรดอย่าทำอะไรฉันเลย...."

              น่าเวทนา

              ตาเขาเริ่มอ่อนลง แต่แรงบีบไม่

 

" บอกเหตุผลดีๆสักข้อที่ฉันไม่ควรลากเธอไปหาหัวหน้าตอนนี้ซิ ?"

 

ตาหล่อนเริ่มวาวด้วยน้ำตา และ ความหวัง

              " ฉัน.......ฉันมีเงินนะ"

              " เท่าไหร่"

              " คุณอยากได้เท่าไหร่ เอาไป...เอาไปให้หมดเลย แต่อย่าบอกใครเลยนะ ไม่งั้นล่ะก็.....ไม่งั้นล่ะก็ พวกเขาไม่เอาฉันไว้แน่ !"

 

เขากำลังเป็นต่อ เควนตินรู้ข้อนี้ดี เขาหัวเราะหึๆอย่างชอบใจ ไม่มีอะไรดีไปกว่าการได้ออกกำลังยามดึกอีกแล้วสำหรับเขา

              " เงินน่ะ ฉันต้องเอาอยู่แล้ว แต่ว่า......ข้อเสนอเธอมีแค่นี้เหรอ ? ฉันเกรงว่า มันคงไม่พอให้ฉันปิดปากอยู่เฉยๆน่ะน้า"              

ตาของลูกกวางข้างใต้เขาเหมือนจะเข้าใจแม้เขาจะไม่พูดไม่จบ

มันตื่นตระหนก แต่มันก็ชั่งใจ เริ่มคิดพิจารณาข้อเสนอที่เขาแอบส่งไปให้

              เขายิ้มกริ้มเมื่อหล่อนหยุดถีบขา

 

              " โอ๊ะ... นี่ถือว่าเธอเสนอตัวเองนะ ฉันไม่ได้บังคับฝืนใจอะไรเธอเลย"

              เท่านั้นเองที่หล่อนถุยคำพูดใส่หน้าเขาอย่างจัง

 

              " สารเลว"

 

              เท่านั้นเอง

              บางอย่างในตัวเขาขาดผึงแล้วเขาก็กระชากร่างบางๆข้างใต้ขึ้นมาพาดไหล่แล้วโยนหล่อนไปกลางเตียง หล่อนกรีดร้องและดื้นจะลุกขึ้นมาให้ได้แต่น้ำหนักที่เขาถาโถมลงไปมากพอจะกดหล่อนให้อยู่บริเวณนั้น เธอดิ้นเหมือนสัตว์ป่าที่โดนทำร้ายแต่เขาก็สามารถจัดการแยกแขนทั้งสองข้างเธอด้วยมือเขาได้อย่างไม่ยากเย็น

 

" เควนติน อย่าทำแบบนี้! ได้โปรดอย่า! ได้โปรด!"

น้ำตาเจ้าหล่อนเริ่มพรั่งพรูเมื่อรู้ว่าตัวเองไม่มีทางรอดไปจากเรื่องนี้อีกแล้ว แต่เขาไม่สนใจ เขาหัวเราะกร้าวกลบเสียงอ้อนวอนของเธอ 

              เสียงพร่ำอ้อนวอนอันแสนหวานของเหยื่อที่ไม่มีทางสู้

              สู้กับสัตว์นรก



              " ยิ่งขัดขืน ฉันก็ยิ่งรุนแรงนะ"

              แม้เควนตินจะเป็นคนหน้าตาดี และสามารถโอบกอดผู้หญิงได้ทุกเมื่อที่ต้องการ เขาก็มีด้านปีศาจหลบซ่อนอยู่แบบที่ไม่มีใครคาดถึงมาก่อน

              เขาชอบความรุนแรง

              และบ่อยครั้งก็ชอบโรลเพลย์การข่มขืนกับคู่นอน

หลายครั้งก็มากกว่านั้น

 

ผิดแต่ว่านี่ไม่ใช่การโรลเพลย์

              นี่คือ

              ของจริง

เขาตื่นเต้นด้วยแรงราคะจนแทบจะหยุดยั้งตัวเองให้ปลดเข็มขัดแบบถูกต้องไม่ได้ด้วยซ้ำ 

 

เขาหยอกเธอ เขายั่วเธอให้เธอได้รับความอับอายก่อนที่เขาแทรกเข้าไปในตัวเธอ

เสียงหล่อนอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ หล่อนอาจกัดปากจนเลือดห้อแต่เขาไม่ได้หยุด              

ไม่มีความคิดที่จะหยุดเลยแม้แต่น้อย

              เขาจับสะโพกเธอให้มั่น แหวกขาเธอให้ลู่ออก

              ชำเราเธอ

 

หัวเราะขณะที่ทำไปด้วย ฟังเสียงร้องไห้ของเธอขณะที่ทำไปด้วย

              เขาสะใจ

              ท่วมท้น

 

หากแต่เขายังไม่รู้ว่านี่...

              ก็ไม่ใช่จุดจบของเรื่องราวของเรา

              เสียทีเดียว

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ว้ากกกกกกก นี่มันหักมุม!
ตอนแรกฉันแอบนึกว่าจะมีฉากอิ๊อ๊ะกันนิดหน่อย
แล้วอิตาเควนตินอาจจะเป็นคนดีกว่าที่คิดอ่ะ
แบบรักเพื่อนพ้อง เลยเอามาใส่กับรูบี้ที่ทรยศ
แต่อิตาเควนตินนี่มัน........

#3 By พี่เนยเอง (103.7.57.18|27.55.8.184) on 2013-01-12 22:38

กรี๊ดดดดดดส์ รูบี้!!!!!! ม่ายยยยยยยย   /ทิ้งหลักฐานแล้วแวบไปต่อตอนสาม MIE ยังไม่เปิด ดันมีฟิคแล้ว เยี่ยมไปเลยคอมมูนี้

#2 By อีฟ on 2013-01-08 08:14

ไอ่สัสสสสสส

#1 By Kid [Naokun] on 2013-01-08 00:09

Recommend