[MIE fiction] 3.

posted on 06 Jan 2013 22:57 by nextdoor in FanFiction directory Fiction, Entertainment, Diary
 
 
 
 
 
 
 
 
 
              อะไรเย็นๆถูกสาดเข้าที่หน้าเขา
              น้ำ

              เฮือก
เขาตาตื่นโพลงในทันที
              
              " ตื่นจนได้นะ" 
              เสียงหวานที่คุ้นหู

เควนตินสะบัดไล่ความพร่ามัวในนัยน์ตาออกไปเพื่อเพ่งมองรอบข้างให้ดี
              เขายังอยู่ในโรงแรมห้องเดิม ที่เดิม บนเตียงเดิม 
              แต่สถาพของเขามันไม่ค่อยจะเหมือนเดิมเท่าไหร่นะ
เขากระชากมือเคล้งเพื่อจะพบว่ามือทั้งสองข้างของเขาถูกลั่นกุญแจมือไว้กับหัวเตียง
 


              ...เฮ้ย...
เขาอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า
 
              บนเตียงโล่งโจ้งจนหนาว ไม่มีอะไรเลยแม้หมอนสักใบหรือผ้าห่ม ส่วนข้างเตียงเขากลับมี....
              รูบี้ที่ผันผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ไร้แว่น
              ผมหล่อนเปียกปรอยลู่ลงมาอยู่ข้างเดียวกัน พร้อมกับหยดน้ำตามตัวประปรายอย่างที่ดูก็รู้ว่าเพิ่งอาบน้ำมา
 
หล่อนไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้สะอึกสะอื้น ไม่ได้ดูเคียดแค้นใดๆเลยทั้งสิ้น
              หล่อนส่งรอยยิ้มพริมใจมาให้เขา
ก่อนนั่งลงข้างเขาช้าๆ
 
              " หลับสบายไหมคะ?"
              น้ำเสียงไม่หลงเหลือความใสซื่อที่เขาเคยคิดว่าหล่อนมีอยู่แม้แต่น้อย
ผู้หญิงคนนี้คือใคร
ไม่ใช่รูบี้ที่เขารู้จัก ไม่ใกล้เคียงเลย
 
              " ทำหน้าตกใจอะไรกันขนาดนั้น ฉันสิฝ่ายที่ต้องตกใจ ไม่นึกว่าคุณจะรุนแรงกว่าที่ฉันคาดการณ์ไว้เสียอีก คิก เล่นเอาฉันหมดแรงและอ่วมไปทั่วทั้งตัวเลยนะ พ่อตัวแสบ"
              เสียงหัวเราะที่ออกมาจากปากผู้หญิงตรงหน้ามีอะไรบางอย่างที่ทำให้ไขสันหลังเขาชาวาบ
 
" ...นี่เธอเป็นใคร"
" คะ ?" 
              เธอยกมือขึ้นเอามือทัดผมแล้วเอียงคอยิ้มแบบไร้เดียงสา
              ทั้งที่ทั้งตัวยังนุ่งแต่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวอยู่นั่น
              ทั้งที่ยังมีรอยช้ำที่เขาฝากไว้บนเรือนร่างนั่นอยู่นั่นแหละ
 
" ฉันถามว่าเธอเป็นใครกันแน่" 
มาถึงตอนนี้ น้ำเสียงเขากึ่งครวญกึ่งแหกปาก
              เขากลัวเรื่องไม่ชอบมาพากลนี่จับใจ
              ไม่ยอมรับ แต่
เขาหวาดหวั่น

 
              ...ไม่น่าจะถึงชั่วโมงดีก่อนเขายังเป็นผู้ล่า...
              ทำไมตอนนี้
              เขารู้สึกเหมือน....
กริ๊ก
ลูกตาเขาหันไปตามเสียงก่อนใบหน้าเขาเสียอีก ที่ปลายสายตาเขาเห็นวัตถุดำทะมึนจ่อหน้าเขาในระยะประชิดใกล้กว่าสองนิ้ว 
              กระบอกปืนโลหะสีมันวาว
 
 
 
              " ไม่ต้องห่วงนะ ผิดกับอันแรก นี่น่ะของจริงแน่นอน"
              มือหล่อนถอดบิดชิ้นส่วนประกอบของปืนในมือออกวางแผ่ลงบนเตียงไม่ถึงสิบวิ ก่อนจะกระแทกชิ้นส่วนกลับเข้าที่เข้าทางอย่างรวดเร็ว ยิ้มแย้มขณะที่บรรจุแม็กกระสุนเข้ารังปืนให้เขาดูต่อหน้าต่อตาแล้วจ่อแนบหน้าผากเขา
 
              " แล้วเรื่องที่ฉันจะเป็นใครน่ะ ตอนนี้มันไม่สำคัญหรอก ตอนนี้..."
 

              ตอนนี้
              ตอนนี้นิ้วยาวสวยของรู้บี้ไล้กรีดกรายไปมาบนอกที่เปลือยเปล่าของเขา หล่อนเงยหน้ามองเขาอย่างขำขันแล้วแนบปากกระบอกปืนให้แน่นเข้าไปในเนื้อเขามากขึ้น กดให้รู้สึกถึงความหนักและความโหวงของกระสุนที่จะพุ่งทะลวงกะโหลกเขาได้ทุกเมือ 
 
              " ตอนนี้ คุณมีหน้าที่่ตอบคำถามฉันอย่างเดียวก็พอ" 

              เสียงกระซิบเร้าอารมณ์ของหล่อน
              ทำเขาเหงื่อแตกซิก
 
 
 
 
 
 
 
 
 
" ไปรู้เรื่องรายชื่อนั่นมาจากใครคะ?" 
" ก็บอกแล้วไงว่าคอมเธอน่ะ!"
" ขอล่ะ ฉันไม่ชอบใช้ความรุนแรงนะ"
              น้ำเสียงออดอ้อนที่ฟังดูไม่จริงใจได้น่าจริงใจที่สุดดังออกมาจากปากเธอ

" ฉันก็บอกไปแล้วไง"
" โกหกบ่อยๆจะจมูกยาวนะคะ~" 
              นิ้วหล่อนโฉบเคาะไปมาบนจมูกเขาเบาๆ
 
" นังบ้านี่ ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ นังโรคจิต...!"

              ปุ๊ ! ปุ๊ !      
              คุณอาจสงสัยว่านั่นเสียงอะไร แต่ให้มั่นใจได้ว่านั่นน่ะเสียงปืน
              เพียงแต่เป็นเสียงปืนที่ถูกยิงทะลุผ่านวัตถุที่มีความหนามาก  อย่างเตียง
และที่สำคัญที่สุด 
              มันถูกยิงกลางระหว่างขาเขา 
              ระหว่าง... นั่นแหละ  
มัน  ใกล้มาก 
 
              " ครั้งต่อไปมันจะสูงกว่านี้นะคะ"
 
              ยัย บ้า เอ๊ย !
              เขาอยากจะดิ้นพล่านอาศัยช่วงลำตัวสะบัดหล่อนให้ตกเตียงเหมือนกันหากไม่ใช่ว่าเขายังตัวแข็งทื่อกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเกินกว่าจะทำอะไรได้ 
 
" เห็นอย่างนี้ก็เถอะ ฉันไม่ชอบทำร้ายคู่นอนหรอกนะ"
              โกหกหน้าด้านๆเลย
              " มันจะเป็นแบบไหนกันล่ะ ทางง่าย...หรือว่าทางยาก?"
ความชั่งใจที่ถูกกระตุ้นด้วยความกลัวที่แปลกใหม่นี่ 
              บีบให้เขาหลับตาลง
              
              บังคับให้คำพูดพรั่งพรูออกมาโดยตัวของมันเอง  เขาไม่รับรู้ด้วย
 
              " ใบเซ็นกำกับภารกิจ"
              " หือ ?"
              " ใบเซ็นชื่อลงนามส่งต่อภารกิจจากเจ้าหน้าที่เอกสารให้อเจนท์"
              " ว่าต่อไปสิคะ..."
เขาหยุดสูดหายใจเข้าแวบนึง
 
" ฉันเห็นความผิดปกติจากตรงนั้นนั่นแหละ"
" มันทำไมหรือ ?"
" อเจนท์ 6 คนที่เธอขายรายชื่อออกไปให้องค์กรต่างๆน่ะ ตายระหว่างภารกิจทั้งนั้นเลย"
" ค่ะ แต่ฉันก็ยังไม่เห็นว่าเรื่องนี้มันจะโยงมาถึงฉันได้ยังไงนะคะ"
 
เควนตินหรี่ตา " เธอก็รู้นี่ว่าเจ้าที่เอกสารศูนย์เรามีกันไม่ถึงสิบคน"
              " แต่ว่าฉันว่า ไม่สิ.. ฉันมั่นใจ ฉันมั่นใจมากทีเดียวว่าฉันไม่ได้ขึ้น 'ชื่อ' อยู่ในเอกสารพวกนั้นนะคะ"
              " ...ก็ใช่ " 
ตาหล่อนระริกด้วยความสงสัย
              " ช่วยขยายความอีกนิดได้ไหมคะ"
 
              บอกหล่อนดี ไม่บอกหล่อนดี บอกหล่อนดี ไม่บอกหล่อนดี
              ...ช่างมันประไรแล้ว
 
              " ก็เพราะว่าด้วยความหน่วยเราคนน้อยกว่าที่อื่นทำให้ภารกิจกระจายทั่วถึงทุกคนมากพอกัน แต่สายลับหกคนที่ด่วนเสียชีวิตไปแบบ [ไม่มืออาชีพ] เลยเนี่ย ความตายของพวกเขาไม่ได้มีจุดร่วมอยู่ที่มีใครบ้างที่มีชื่อบนเอกสารภารกิจพวกเขา แต่เป็น 'ใครต่างหากที่ไม่มีชื่อ' แล้วก็น่าแปลกจริงๆที่เจ้าหน้าที่ทุกคนมีชื่อบนเอกสารนั้นเกือบหมดยกเว้นแค่คนสองคน"
" ฉันกับคุณสินะ ?"
" ใช่ แล้วมันก็ไม่ใช่ฉันแน่ๆล่ะ"

              เสียงผิวปากหวือเสียงหวานนุ่มดังขึ้นมา

              " บราโว่... คุณนี่มองเกมลึกมากกว่าที่ฉันคิดอีกนะ"
              " ก็เพราะเธอมัวแต่คิดวิธีรักษาความใสสะอาดให้ตัวเองมากไปหน่อย จนกลายเป็นว่าความสะอาดนั้นมันสะดุดตาเกินไปยังไงล่ะ"
 

              " เก่งนะ ฉันขอชมเลย"
              " ....แน่นอน หน้าตากับมันสมองน่ะ มันจุดขายของฉันเลยล่ะ"  
รู้บี้หัวเราะคิก
เขาก็เกือบหัวเราะไปกับหล่อนนะ ถ้าไม่ได้ว่าปืนมันชิดหน้าผากเขาเข้ามาอีกจนเจ็บ
 

 
              " แต่ว่านะ... เควนติน คุณน่ะพลาดไปเรื่องที่จะนำเรื่องนี้มาแบล็คเมล์ฉันนะ"
เควนตินเจ้ากรรมเหลือบตามองดูกุญแจมือที่ห้อยแขนเขาไว้หัวเตียงอย่างละข้างก่อนจะหันกลับมาสบตาสาวผู้พูด

              " ก็....ไม่คิดว่าตัวเองต้องมา ลงเอย สภาพนี้นี่"
              เสียงหัวเราะหล่อนยิ่งดังใหญ่
              " แล้วตอนนี้รู้หรือยังล่ะคะ ?"
              " แล้วเธอจะทำยังไงต่อไปล่ะ"

หล่อนชักปืนกลับไปจ่อคางตัวเอง ไม่ใช่ หล่อนฉันมันกลับไปไซร้คางตัวเองราวคนใช้มือจับคางเวลาครุ่นคิด
              " นั่นสินะ ฉันควรจะทำยังไงต่อไปดีล่ะ"
              " ถ่ายรูปแบล็คเมล์ฉัน? ขอให้ฉันสาบาน? ปล่อยฉันกลับบ้าน?"
              " โอ้ เรื่องแบล็คเมล์ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ฉันแอบตั้งกล้องไว้ในห้องนี้ก่อนเราจะสนุกกัน มีฟุตเทจทุกฉากทุกมุมที่คุณขืนใจผู้หญิงร่างน้อยร่างบาง อยากจะรู้เหมือนกันนะว่าถ้ามันถึงหัวหน้าจะเป็นยังไง~"
 
              " เขาก็ไม่มีทางทำอะไรฉันหรอกถ้าฉันส่งรายงานโยงเรื่องที่เธอเป็นคนทรยศองค์กร พร้อมทั้งยังฆ่าลูกน้องเขาไป 6 รายก่อนเธอทันเปิดคลิปทุเรศลูกตานี่ให้เขาดู ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าใครจะถูกคุมตัวก่อน ฉันหรือเธอ"
              " แล้วคิดว่าเขาจะเชื่อหรือ ?"
              " เธออยากจะลองเสี่ยงดูไหมล่ะ"
 
เงียบไปสักพักก่อนหล่อนจะระเบิดหัวเราะก้องห้องให้เขางุนงงเล่น
              " ตลกจริงๆ คุณนี่ไม่ทำให้ฉันผิดหวังเลย เควนติน"
              เขานิ่วหน้าให้กับคำชมเหล่านั้น ถ้ามันจะเป็นคำชมน่ะนะ
แต่เขาก็ยังถือไผ่ที่เหนือกว่าอยู่
เขาเชื่อแบบนั้น
              
              " ตกลงเธอจะปล่อยฉันไปหรือเปล่า ?"
              หล่อนหยุดหัวเราะแล้วหันมามองหน้าเขาแบบตกใจ ตกใจแบบยิ้มๆ
 
              " คิดว่าอย่างงั้นเหรอคะ ?"
              หล่อนเหยียดร่างลุกขึ้น เดินไปเคาะประตูสองที ก่อนจะเดินกลับมาหยุดหน้าประตูห้องน้ำ อิงแนบประตูส่งสายตาน่ารักน่าเอ็นดูมาให้เขาจนเขาอยากจะลุกขึ้นไปจิกตาออกมา 
 
              " บอกตามตรงนะ ฉันก็ไม่รู้ทีว่าจะทำยังไงกับคุณดี ขอเวลาฉันคิดขณะที่ฉันไปแต่งตัวก่อนนะคะ"
 
 

แกร๊ก
เสียงเปิดประตูเรียกให้หน้าเขาหันควับกลับไป 
              มีผู้ชายวัยฉกรรจ์หน้าตาเรียบเฉยเดินเข้ามาในห้อง สอง...สาม ห้า...คน
อาวุธท่อเหล็ก ไม้เบสบอล กระบอง
ครบมือ 
 
              " อ้อ ลืมบอกไปค่ะ เควนติน... ฉันเป็นคนแต่งตัวนานน่ะ แล้วฉันกลัวก็คุณเหงา เพราะงั้นในระหว่างที่ฉันแต่งตัวไป"
              หล่อนยิ้มตาหยี

              " ฉันก็เลยเรียก เพื่อน ของฉันสักสามสี่คนมานั่งคุยกับคุณไปก่อนนะคะ" 
 
สิ่งที่เควนตินคิดได้ตอนนั้นมีเพียงคำว่า
              ระยำ ระยำ ระยำ ระยำ 
              ระยำที่สุด
 
เขากลืนน้ำลายเอื๊อกยามมองประตูห้องของรู้บี้ปิดลงและเหล่าเพื่อนๆของหล่อนย่างสุมเข้ามาหาเขามากขึ้นเรื่อยๆ

              
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
     

Comment

Comment:

Tweet

เธอทำฉันติดดดดดด
โอยตาย ฉันขอถอนคำพูดสาวใส
แอ๊บเก่งนะเธออ ทำไมรู้สึกว่าจริงๆแล้วชีแอบเล็งเควนตินตั้งแต่แรกเลยอ่ะ
แบบว่าหล่อว์นะยะ ไปๆมาๆชีจะได้กำไรนะงานนี้
น่าเอาให้ถูกหว่างขาสักนัดนะเธอออ

#7 By พี่เนยเอง (103.7.57.18|27.55.8.184) on 2013-01-12 22:47

#6 By W★G on 2013-01-08 11:41

กร๊ากกกกก รูบี้ !!!! ฉานรักรูบี้!!!!!!!! 

#5 By อีฟ on 2013-01-08 08:18

เชรี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

#4 By zeip22 on 2013-01-08 00:40

สัด555555555555555555

#3 By Digitkame on 2013-01-08 00:26

เธอแน่มากกกกกกกกกก!!!! Hot! Hot! Hot!
ให้ดาวสำหรับที่เธอสามารถทำให้เราแทบเขวี้ยงมือถือทิ้งหลังจากจิ้มตอนที่สี่
เราชอบฟิคเธอนะ

#2 By YUHANKUNG on 2013-01-08 00:22

ไอ่สัสสสสส

#1 By Kid [Naokun] on 2013-01-08 00:09

Recommend